مشق آزادگی

مشق آزاد من از زندگی ...

 

 

مشق آزادگی

خوش آمدید
------
The blog of Me: A Nosy, Liberal-Fundamentalist, ICT-Lover Creature from Iran
------
** توجه: **
- اگر شله قلمکار بودن این وبلاگ اذیتتان می‌کند، از دسته‌بندی‌هایی که کمی پایین‌تر آمده کمک بگیرید!
- برای اینکه بیشتر درباره وبلاگ و من بدانید، می‌توانید به پیوندهای قرارگرفته در بالای وبلاگ (زیر عنوان) مراجعه کنید.
- این وبلاگ بر روی سرویس بلاگ بیان و با آدرس rahmanpour.blog.ir و همچنین دامنه اختصاصی rahmanpour.ir در دسترس است.
- استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر منبع بلامانع است.

------
سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید ...
تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست!
(حضرت حافظ)

۴ مطلب در دی ۱۳۹۲ ثبت شده است

چند روز پیش، در پایان یک فایل پاورپوینت درباره امنیت شبکه، به عبارت زیر برخوردم. به نظرم جالب آمد:

 

"تا چند سال قبل، شما می‌توانستید به اینترنت متصل شوید و با صدها میلیون نقطه دیگر در ارتباط باشید، بدون اینکه از امنیت نگرانی داشته و لحظه‌ای به آن فکر کنید. اینترنت در دهه 90، مثل سکس در دهه 60 بود! تا زمانی که درگیرش بودی عالی، اما ذاتا ناسالم بود، در پایان نیز سرنوشت بدی انتظارت را می‌کشید ...؛ و من واقعا خوشحالم که این بار اشتباه قبل را تکرار نکردم! "

_چارلی کافمن

 

“Until a few years ago, you could connect to the Internet and be in contact with hundreds of millions of other nodes, without giving even a thought to security. The Internet in the ’90’s was like sex in the ’60’s. It was great while it lasted, but it was inherently unhealthy and was destined to end badly. I’m just really glad I didn’t miss out again this time.”

—Charlie Kaufman

Hippies 


پانوشت:

- دهه 60 سال‌های اوج‌گیری فرهنگ هیپی، دیسکو و انقلاب جنسی در امریکاست.

- یک چارلی کافمن فیلمنامه‌نویس هم داریم (نویسنده آثاری چون eternal sunshine of the spotless mind)، اما این عبارت (به احتمال زیاد) از کافمنِ نویسنده کتاب امنیت شبکه است. 

  • علی

سلام امام رئوف  ...

ممنون که آمدید آقا؛

می‌دانیم شما را با ناراحتی به اینجا آوردند، می‌دانیم این دیار روزی برایتان غربت بوده؛

اما حالا شرایط عوض شده؛ 

حالا "توس" روزهای پیش از شما شده "مشهد الرضا"، ملجا غریبان؛

حالا شما صاحب‌خانه‌اید، از اول هم شما بودید؛

ممنون که آمدید و با آمدنتان پای خاندان کرامت را به خاکمان گشودید؛

تهران بدون شاه عبدالعظیم حسنی و صالح ابن موسی، قم بدون حضرت معصومه، شیراز بدون شاه چراغ، این‌ها برای ما تصورش هم سخت است؛

ممنون که آمدید و با آمدنتان، غربت را برای همیشه از این خاک کوچاندید  ...

ممنون آقا.


Imam Reza
                                                  عکس از: سایت گروه نشریات همشهری

ایران بدون امام رضا، تهران بدون شاه عبدالعظیم حسنی و صالح ابن موسی ... تصورش هم سخت است.
(30 صفر)

  • علی

یعنی پسری که عکس "مارکس" و "چه گوارا" به دیوار خوابگاه زده، شب‌ها روی پشت بام "الله اکبر سیاسی" سر می‌دهد و آخر شب هم کلیپش را برای CNN امریکا می‌فرستد؛
یعنی حسین که مرجعش "آقاست" و به عشق خاطرات پدرش از "همدلی‌های زمان جنگ" به میرحسین رای داده و حالا، یک ماه بعد انتخابات می‌گوید: "چه کسی گفته ائمه معصوم‌اند!؟"
یعنی بهایی‌ای که "یا مهدی، شیخ مهدی" می‌گوید؛
یعنی ساسی و اِلی که یک عمر گوشمان را کر کرده‌ بودند "شما از دین استفاده ابزاری می‌کنید" و حالا در 26 تیر به اولین نماز جمعه‌شان آمده‌اند؛
یعنی اکانت Koorosh_AntiArab که برای "عاشورای سبز" پوستر "یا حسین، میر حسین"share می‌کند؛
یعنی محبوب شدن "آیت الله منتظری" پیش کسی که شعار "خط امام" می‌داد و روزی بخشنامه کرده بود، "... عکس‌های ایشان را جمع‌آوری کنید"؛
یعنی سر دادن شعارهای لُخت سیاسی روی پرده سینما، از کارگردانی که هرگاه اسم سینمای دینی می‌آمد فریاد "هنر برای هنر" او گوش فلک را کر می‌کرد؛
یعنی دویدن به سمت چاه برای فرار از چاله‌ای که راست و دروغش هنوز معلوم نیست (نبود)؛
و یعنی و یعنی و یعنی ...


labbayk-kh

بعدنوشت:
مطلبی هم 9 دی پارسال در گوگل‌پلاس نوشته بودم که چند روز پیش و به بهانه کامنتی که یکی از دوستان پای آن گذاشت، مجددا برایم زنده شد. به نظرم خواندنش خالی از لطف نیست. برای دیدن آن پست، اینجا کلیک کنید.
  • علی

کمابیش همه ما – کاربران شبکه‌های اجتماعی – از فرصت‌ها و فواید این شبکه‌ها اطلاع داریم، که اگر این‌طور نبود زمانی را که تقریبا هر روز پای آن‌ها صرف می‌کنیم، به امور دیگری اختصاص می‌دادیم. اما به نظر می‌رسد متناسب با این کاربرد وسیع، هنوز جای نگاهی آسیب‌شناسانه به این پدیده‌ که شاید دیگر نتوان آن را چندان "نو" هم دانست، نسبتا خالی است. این آسیب‌شناسی می‌تواند هم در محافل علمی و ذیل تزهای دانشگاهی رشته‌های مرتبط مطرح شود و هم توسط کاربرانی که این فضا را از نزدیک لمس کرده‌اند و با فواید و آسیب‌هایش کمابیش آشنایی دارند. به همین بهانه نیز مدتی است در نظر دارم، به عنوان فردی از دسته دوم، یعنی گروهی که فضای شبکه‌های اجتماعی آنلاین را از ابتدای ورود لمس کرده و از آغاز به آن نگاهی جدی داشته‌اند (و بعضا به مسایل اجرایی یک شبکه کوچک نیز ورود پیدا کرده‌اند،) برخی آسیب‌هایی را که از نگاه من دامن‌گیر این فضا است، بیان کنم. از این رو ترجیح دادم از عبارت "در آمدی بر" در ابتدای این نوشتار استفاده نمایم. جرقه نوشتن چنین مطلبی مدت‌ها پیش در ذهنم زده شد، شروع آن با نوشتن چند پست در فضای گوگل‌پلاس ادامه یافت و نهایتا اولین بخش آن در این مطلب منتشر می‌شود. بدیهی است نگاهی علمی‌تر به این مساله باید توسط دسته اول و در فضایی تخصصی‌تر از یک وبلاگ شخصی صورت پذیرد (با توجه به اینکه اطلاع چندانی از محیط دانشکده‌های علوم انسانی ندارم، نمی‌دانم تا چه حد این بحث‌ها در آن فضا مطرح است.) به هر روی، امید است با شناسایی برخی آسیب‌ها و تلاش برای رفع آن‌ها، همین ابتدا و قبل از آن‌که آثار تخریبی بر زندگی فردی و اجتماعی‌مان بگذارند، فضایی فراهم شود که در آن بتوان از فواید این شبکه‌ها نهایت سود را برده و از مضراتش رهایی یافت.

Nets

مساله دیگر این است که آسیب‌شناسی شبکه‌های اجتماعی (و به طور کلی‌تر اینترنت) می‌تواند از دو سو مورد بررسی قرار گیرد: یکی از سمت کاربرد و استفاده از این شبکه‌هاست که این نوشتار قصد بررسی آن را دارد؛ دیگری – که اتفاقا در کشور ما نیز دارای اهمیت زیادی است – آسیب‌شناسی مدیریت این فضاست که ان‌شاء الله در نوشتاری جداگانه به آن نیز خواهم پرداخت.

 

- شبکه‌های اجتماعی: آیا دیوارهای حریم خصوصی، شیشه‌ای شده‌اند!؟

قطعا اولین و مهمترین آسیبی که کاربران را در شبکه‌های اجتماعی تهدید می‌کند، بحث "حریم خصوصی" است که این روزها بسیار درباره‌اش می‌گویند و می‌شنویم. در اینجا نه قصد آن است و نه می‌توان درباره تهدید این حریم توسط دولت‌ها و شرکت‌ها سخن گفت، که خود بحثی جداگانه می‌طلبد. آنچه اینجا مد نظر است، به خطر افتادن حریم خصوصی در شبکه‌های اجتماعی، توسط خود کاربران است. چندی پیش نتایج تحقیقی منتشر شد که نشان می‌داد کاربران شبکه‌های اجتماعی طی سالیان اخیر، رفته رفته به سمت عمومی‌تر کردن بخشی از حریمی که پیش‌تر آن را خصوصی می‌پنداشته‌اند حرکت کرده‌اند. این مساله‌ای است که شخصا نیز آن را لمس کرده‌ام. اما آیا این اتفاق خوبی است؟ از آنجایی‌که این اتفاق تا حد زیادی به صورت ناخودآگاه رخ می‌دهد، قطعا خوب نیست! چرا که اصولا قبل از رخ دادنش، درباره خوب و بد بودن آن اندیشه‌ای نشده است. اگر هم قرار باشد روزی چنین اتفاقی بیفتد، قطعا باید به صورت آگاهانه و با مطالعه از سوی کاربر باشد و نه صرفا قرار گرفتن تحت تاثیر یک جریان. اما غیر از این، شیشه‌ای شدن دیوارهای حریم خصوصی، به وضوح آسیب‌هایی را نیز در پی دارد. 

Privacy

بخشی از این آسیب‌ها تهدیداتی است که از سوی افراد بدخواه و خلاف‌کار وجود دارد و امکان سوء استفاده از اطلاعات شخصی را در حال یا آینده فراهم می‌کند. اگرچه امروزه غالب شبکه‌ها تنظیماتی برای اشتراک مطلب با گروهی محدود و مشخص را ارایه می‌دهند، اما تجربه نشان داده که این تنظیمات چندان هم راهگشا نیست. شاید اصلی‌ترین شبکه‌ای که این آسیب در آن وجود دارد، فیس‌بوک باشد. اگرچه فیس‌بوک امکان اشتراک مطلب در دسته‌های ساخته شده (lists) را نیز می‌دهد، اما غالب کاربران مطالبشان را در دو دسته عمومی (public) و دوستان (friends) به اشتراک ‌می‌گذارند و آنچه را در دسته دوستان ارسال می‌کنند خصوصی می‌پندارند، اما این اندیشه تا حد زیادی اشتباه است. در حقیقت friends فیس‌بوک دسته‌ای بین عمومی و خصوصی است، چه اینکه با همه افراد آن در یک سطح رابطه نداریم. اما غالبا و از سوی کاربران با آن به عنوان یک دسته خصوصی برخورد می‌شود. علاوه بر این، تغییرات اعمالی گاه و بی‌گاه حریم خصوصی از سوی مدیران فیس‌بوک نیز متاسفانه بسیار ناامیدکننده است، چه اینکه مشاهده شده این تغییرات گاها به گسترده‌تر شدن دامنه مخاطبین یک مطلب که پیش‌تر ارسال شده انجامیده، بدون اینکه کاربر حق انتخاب داشته باشد (نمونه اخیر آن امکان مشاهده عکس‌های ارسال شده، برای دوستانِ کاربرانی است که در آن عکس برچسب خورده‌اند.) شاید در این میان، شبکه‌هایی که غالبا از همان ابتدا نگاهی عمومی (public) به آن‌ها داریم، مانند توئیتر یا پیج‌های فیس‌بوک، کمتر دچار این چالش امنیتی باشند. مساله دیگری که نقض خودخواسته حریم خصوصی توسط کاربران را موجب می‌شود می‌توان احتمال ایجاد اختلال در زندگی روزانه دانست، مساله‌ای که در بخش بعد به آن خواهیم پرداخت.

در انتها مجددا به این مساله اشاره می‌شود که بخش مهمی از این آسیب‌ها را، به ویژه در زمینه حریم خصوصی، باید با نگاهی به مدیریت دولتی و خصوصی که بر اینترنت و این شبکه‌ها اعمال می‌شود بررسی کرد. همچنین بعضی از موارد بیان شده، امکان پرداخته شدن به تفصیل و با جزئیات بیشتر را دارا می‌باشند که در این نوشتار قصد آن نیست و ان‌شاء الله در آینده بیشتر مورد بررسی قرار بگیرند.

 

-  شبکه‌های اجتماعی: بخشی از زندگی حقیقی یا یک زندگی مجازی!؟

مساله دیگری که می‌توان پیرامون بحث آسیب‌شناسی شبکه‌های اجتماعی مورد بررسی قرار داد، تاثیری است که این شبکه‌ها بر زندگی واقعی کاربران می‌گذارند. 

  • علی