مشق آزادگی

مشق آزاد من از زندگی ...

 

 

مشق آزادگی

خوش آمدید
------
The blog of Me: A Nosy, Liberal-Fundamentalist, ICT-Lover Creature from Iran
------
** توجه: **
- اگر شله قلمکار بودن این وبلاگ اذیتتان می‌کند، از دسته‌بندی‌هایی که کمی پایین‌تر آمده کمک بگیرید!
- برای اینکه بیشتر درباره وبلاگ و من بدانید، می‌توانید به پیوندهای قرارگرفته در بالای وبلاگ (زیر عنوان) مراجعه کنید.
- این وبلاگ بر روی سرویس بلاگ بیان و با آدرس rahmanpour.blog.ir و همچنین دامنه اختصاصی rahmanpour.ir در دسترس است.
- استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر منبع بلامانع است.

------
سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید ...
تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست!
(حضرت حافظ)

دموکراسی؛ فقط در حد خواستن

سه شنبه, ۱۹ فروردين ۱۳۹۳، ۱۱:۳۰ ب.ظ

دموکراسی‌خواهی شاید هدف جذاب و شیکی باشد، اما بنا بر گواهی تاریخ، پای عمل که می‌رسد، رعایت آن چندان هم ساده نیست؛ به نظر از آن دست خواستن‌هایی است که توانستنش واقعا جربزه می‌خواهد!

این یکی-دو هفته، چند تا از نمونه‌های وطنی به چشمم خورده که آوردنشان در بلاگ، خالی از لطف نیست.

اولی مربوط به صفحه جنبش‌های رنگی جهان در ویکی‌پدیا است. عکس زیر (برای مشاهده در ابعاد بزرگتر، آن را باز کنید) قسمت مربوط به وقایع سال 88 در ایران را نشان می‌دهد (توضیحاتش را در عکس بخوانید.) به قول معروف "آن‌قدر شور شد که صدای آشپز هم در آمد!" (البته اگر در آینده این مطلب از ویکی‌پدیا حذف نشود ...)

 Green Movement & Democracy

بعدی اما مربوط است به انتخابات ریاست دانشکده در دانشگاه خودمان. اول که آقای رئیس – مرد خوبی هم به نظر میرسد – آمدند، با ژست دموکراسی‌خواهی (جهت باد است دیگر!) اعلام کردند روسای دانشکده‌ها را از حالت انتصابی به انتخابی تغییر دادند؛ اما چه انتخابی‌ای!؟ دو نفر از بین اساتید هر دانشکده انتخاب شده و نهایتا رئیس دانشکده یکی از آن دو را به ریاست منتصب می‌کند! ای وای بر من از این همه دموکراسی ... :) بعد از آنکه این روش در یکی-دو دانشکده اعمال شد و نوبت به دانشکده برق رسید، نفر اول فردی شد که کاندیدای جبهه راستی‌ها بود – و البته بسیار معتدل، شخصا فکر می‌کنم به آقای روحانی رای داده باشد – ‌و نتیجه اینکه بر خلاف قبلی‌ها که حکم ریاست برای نفر اول و بلافاصله در روز بعد صادر می‌شد، الان یک ماهی می‌شود که خبری از حکم ریاست ایشان نیست و زمزم‌هایی مبنی بر احتمال انتصاب نفر دوم؛ پی ماجرا را که گرفته‌اند مثل اینکه باز سرش رسیده به همان دموکراسی‌خواهان! (مطلب زیر مربوط به یکی از نشریات داخلی دانشگاه است)

 Democracy inside IUST

البته این را هم بگویم: مطالبی که گفته شد، بر نا-دموکرسی‌خواهی بنده تعبیر نشود! طبق آنچه پیشتر اینجا نوشته‌ام، اتفاقا فکر می‌کنم (ایده‌ای که به نظرم سیاست پایه‌ای انقلاب و جمهوری اسلامی نیز تقریبا همان است) دموکراسی با رعایت شرایطش، "وسیله" مناسبی برای اداره جامعه است و قطعا بخشی از هدف سیاسی، اما تفاوت دموکراسی‌خواهانی که در این مطلب مد نظر بوده‌اند با این اندیشه، در هدف غایی قرار دادن و مقدس‌نمایی دموکراسی است ... و البته: اجرا نکردنش با همه این‌ها!


بعدنوشت (30 فروردین 93): نهایتا نفر دوم به عنوان رئیس دانشکده منتصب شد؛ زنده باد دموکراسی!

تنها حرفی که این روزها به دوستان میگم اینه که: پذیرش دیکتاتوری رو راست، خیلی راحت‌تر از دیکتاتوری میک-آپ شده است؛ و خیلی مردانه‌تر ... ؛ و البته بی‌ریاتر!

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی