مشق آزادگی

مشق آزاد من از زندگی ...

 

 

مشق آزادگی

خوش آمدید
------
The blog of Me: A Nosy, Liberal-Fundamentalist, ICT-Lover Creature from Iran
------
** توجه: **
- اگر شله قلمکار بودن این وبلاگ اذیتتان می‌کند، از دسته‌بندی‌هایی که کمی پایین‌تر آمده کمک بگیرید!
- برای اینکه بیشتر درباره وبلاگ و من بدانید، می‌توانید به پیوندهای قرارگرفته در بالای وبلاگ (زیر عنوان) مراجعه کنید.
- این وبلاگ بر روی سرویس بلاگ بیان و با آدرس rahmanpour.blog.ir و همچنین دامنه اختصاصی rahmanpour.ir در دسترس است.
- استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر منبع بلامانع است.

------
سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید ...
تبارک الله از این فتنه‌ها که در سر ماست!
(حضرت حافظ)

قطار سیاست روی ریل فرهنگ ...

سه شنبه, ۱۹ شهریور ۱۳۹۲، ۱۰:۲۳ ب.ظ

"فرهنگ مبدا همه خوشبختی‌ها و بدبختی‌های ملت است ... آن چیزی که ملت‌ها را می‌سازد فرهنگ صحیح است. اگر فرهنگ درست بشود، یک مملکت اصلاح می‌شود."

"... در مواجهه‌ى با فشار عظیم تبلیغات جهانى قرار داریم؛ سیاست در خدمت فرهنگ است، اقتصاد در خدمت فرهنگ است، هنر در خدمت فرهنگ است، براى فشار آوردن به فرهنگ داخلى ملت ما. آن‌ها می‌دانند که اگر فرهنگ را عوض کردند، دیگر مبارزه‌اى باقى نمی‌ماند. اگر مبارزه‌ى با استکبار هست، اگر میل به ایستادگى و مقابله‌ى با دخالت اجنبى هست، به خاطر فرهنگ است."

مشابه عبارات بالا را فراوان می‌توان در سخنان بزرگان انقلاب اسلامی مشاهده کرد. سخنانی که فعالیت فرهنگی را بر سایر زمینه‌ها اولویت داده و آن را به عنوان اصلی‌ترین – و شاید تنها – راه اصلاح مملکت به شمار می‌آورند. البته بر فعالان حوزه فرهنگ نیز پوشیده نیست که کار در این زمینه، شاید دیر بازده‌تر از سایر عرصه‌ها باشد، اما به همان اندازه، موثرتر و ماناتر است.

یکی از مهمترین رقبای فعالیت فرهنگی برای ما - جوانان این عصر – را شاید بتوان فعالیت‌های سیاسی دانست؛ لازم به ذکر است غرض از فعالیت‌های سیاسی در اینجا، مفهوم کلان آن در عرصه مدیریت کشور و سیاست‌های کلی نظام و دنبال کردن و حساس بودن نسبت به این قضایا نمی‌باشد، بلکه مقصود فعالیت‌های سیاسیِ حزبی است. (هر چند شاید هم‌اکنون سخن از حزب در ایران، بیشتر به شوخی شبیه باشد و آنچه حزب می‌نامند بیشتر ائتلاف‌هایی "دم انتخاباتی" برای کسب قدرت است تا حزب واقعی!) عرصه‌ای که بر خلاف متانت موجود در کار فرهنگی، بسیار پر هیاهو است. اما همین قطار پر زرق و برق سیاست نیز تنها در صورتی به مقصد خواهد رسید که روی مسیری که پیش‌تر و توسط فعالان عرصه فرهنگ، به درستی ریل‌گذاری شده حرکت کند. هر چند کار سیاسی-حزبی نیز جزئی از فعالیت‌های ضروری در عصر کنونی است و به هیچ وجه قصد سیاه‌نمایی آن را نداریم، اما به طور قطع، هم نیازی که در حوزه فرهنگ کشور به "انرژی جوانی" احساس می‌شود بیشتر از حوزه سیاست است و از طرفی برای عرصه سیاست نیز، جوانانی که دیروزِ خود را در عرصه فرهنگ – که عرصه‌ای بالاتر از سیاست است – سپری کرده و حالا بنابر ضرورت - و برای ادای تکلیف در مقابل یک واجب کفایی - وارد سیاست شده‌اند، مفیدتر خواهند بود.

به هر حال نمی‌توان این را نادیده گرفت که فعالیت‌های سیاسی-حزبی، هر چقدر هم که سالم باشند، باز هم در مقابل کار فرهنگی شبیه انجام "مکروهات" در مقابل "مستحبات" اند! این مساله به ویژه برای کسانی که هر دو کار فرهنگی و سیاسی را تجربه کرده‌ باشند بهتر قابل درک است.


و  سهراب چه زیبا گفت:

قطاری دیدم که سیاست می‌برد؛

... و چه خالی می‌رفت!


پانوشت: اولین مخاطب این پست، نگارنده است! (مثل سایر پست‌ها، فقط با تاکید بیشتر ...)

  • ۹۲/۰۶/۱۹
  • علی

حزب

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی